Αρχικοί χρόνοι ρημάτων

ἀγγέλλω, ἤγγελλον, ἀγγελῶ, ἤγγειλα, ἤγγελκα, ἠγγέλκειν· ἀγγέλλομαι, ἠγγελλόμην, ἀγγελοῦμαι & ἀγγελθήσομαι, ἠγγειλάμην & ἠγγέλθην, ἤγγελμαι, ἠγγέλμην

·  ἄγω, ἦγον, ἄξω, (ἦξα &) ἤγαγον (ἀγάγ‑), ἦχα & ἀγήοχα, ἤχειν & ἀγηόχειν· ἄγομαι, ἠγόμην ἄξομαι & ἀχθήσομαι, ἠγαγόμην & ἤχθην, ἦγμαι, ἤγμην

·  αἰνῶ, ᾔνουν, αἰνέσομαι & αἰνέσω, ᾔνεσα, ᾔνεκα, ᾐνέκειν· αἰνοῦμαι, ᾐνούμην, αἰνεθήσομαι, ᾐνέθην, ᾔνημαι, ᾐνήμην

·  αἴρω, ᾖρον, ἀρῶ, ἦρα, ἦρκα, ἤρκειν· αἴρομαι, ᾐρόμην, ἀροῦμαι & ἀρθήσομαι, ἠράμην & ἤρθην, ἦρμαι, ἤρμην

·  αἱρέω-ῶ, ᾕρουν, αἱρήσω, εἷλον (ἑλ-), ᾕρηκα, ᾑρήκειν· αἱροῦμαι, ᾑρούμην, αἱρήσομαι & αἱρεθήσομαι, εἱλόμην & ᾑρέθην, ᾕρημαι, ᾑρήμην [παθητικό του αἱρῶ είναι το ἁλίσκομαι)

·  αἰσθάνομαι, ᾐσθανόμην, αἰσθήσομαι, ᾐσθόμην, ᾔσθημαι, ᾐσθήμην

·  αἰτιάομαι-ῶμαι, ᾐτιώμην, αἰτάσομαι, ᾐτιασάμην & ᾐτιάθην, ᾐτίαμαι, ᾐτιάμην

·  ἀκούω, ἤκουον, ἀκούσομαι, ἤκουσα, ἀκήκοα, ἠκηκόειν· ἀκούομαι, ἠκουόμην, ἀκουσθήσομαι, ἠκουσάμην & ἠκούσθην, ἤκουσμαι, ἠκούσμην

·  ἁλίσκομαι, ἡλισκόμην, ἁλώσομαι, ἑάλων & ἥλων, ἑάλωκα & ἥλωκα, ἡλώκειν

·  ἅπτω, ἧπτον, ἅψω, ἧψα· ἅπτομαι, ἡπτόμην, ἅψομαι & ἁφθήσομαι, ἡψάμην & ἥφθην, ἧμμαι, ἥμμην

·  ἄρχω, ἦρχον, ἄρξω, ἦρξα, ἦρχα, ἤρχειν· ἄρχομαι, ἠρχόμην, ἄρξομαι & ἀρχθήσομαι, ἠρξάμην & ἤρχθην, ἦργμαι, ἤργμην

·  βαίνω, ἔβαινον, βήσομαι, ἔβην, βέβηκα, ἐβεβήκειν· βαίνομαι, ἐβαινόμην, -, ἐβάθην, βέβαμαι, -

·  βάλλω, ἔβαλλον, βαλῶ, ἔβαλον, βέβληκα, ἐβεβλήκειν· βάλλομαι, ἐβαλλόμην, βαλοῦμαι & βληθήσομαι, ἐβαλόμην & ἐβλήθην, βέβλημαι, ἐβεβλήμην

·  βιβάζω, ἐβίβαζον, βιβῶ (=βιβάω), ἐβίβασα· βιβάζομαι, ἐβιβαζόμην, βιβῶμαι, ἐβιβασάμην & ἐβιβάσθην, βεβίβασμαι, ἐβεβιβάσμην

·  βούλομαι, ἐβουλόμην & ἠβουλόμην, βουλήσομαι & βουληθήσομαι, ἐβουλήθην & ἠβουλήθην, βεβούλημαι, ἐβεβουλήμην

γηράσκω, ἐγήρασκον, γηράσω & γηράσομαι, ἐγήρασα & ἐγήραν, γεγήρακα, ἐγεγηράκειν

·  γίγνομαι, ἐγιγνόμην, γενήσομαι & γενηθήσομαι, ἐγενόμην & ἐγενήθην, γέγονα & γεγένημαι, ἐγεγόνειν & ἐγεγενήμην

·  γιγνώσκω, ἐγίγνωσκον, γνώσομαι, ἔγνων, ἔγνωκα, ἐγνώκειν· γιγνώσκομαι, ἐγιγνωσκόμην, γνωσθήσομαι, ἐγνώσθην, ἔγνωσμαι, ἐγνώσμην

ΛΥΣΙΑ, ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥ

Άγνωστο Κείμενο 1ο
10/05/2014

Ο ομιλητής, άνθρωπος με φυσική αναπηρία, μιλώντας στη Βουλή των Πεντακοσίων, προσπαθεί να διατηρήσει το δικαίωμα να λαμβάνει το ετήσιο χρηματικό επίδομα που χορηγούσε το δημόσιο ταμείο στους ανάπηρους και τους φτωχούς.
 
[1] Οὐ πολλοῦ δέω χάριν ἔχειν, ὦ βουλή, τῷ κατηγόρῳ, [ὅτι μοι παρεσκεύασε τὸν ἀγῶνα τουτονί.] (όπου πάθος ΑΙΤΙΑ)
πρότερον γὰρ οὐκ ἔχων πρόφασιν [ἐφ' ἧς τοῦ βίου λόγον δοίην], νυνὶ διὰ τοῦτον εἴληφα (λαμβάνω).
καὶ (μεταβατικός) πειράσομαι (πειρώμαι) τῷ λόγῳ τοῦτον μὲν ἐπιδεῖξαι ψευδόμενον (κατηγ. Μτχ), ἐμαυτὸν δὲ βεβιωκότα μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας ἐπαίνου μᾶλλον ἄξιον ἢ φθόνου·
διὰ γὰρ οὐδὲν ἄλλο μοι δοκεῖ παρασκευάσαι τόνδε μοι τὸν κίνδυνον οὗτος ἢ διὰ φθόνον. [2] καίτοι [ὅστις τούτοις φθονεῖ]
[οὓς οἱ ἄλλοι ἐλεοῦσι], τίνος ἂν ὑμῖν ὁ τοιοῦτος αποσχέσθαι δοκεῖ πονηρίας;

οὐ γὰρ ἕνεκα χρημάτων με συκοφαντεῖ, οὐ δ' ὡς (όντα) ἐχθρὸν ἑαυτοῦ με τιμωρεῖται· διὰ γὰρ τὴν πονηρίαν αὐτοῦ οὔτε φίλῳ οὔτε ἐχθρῷ πώποτε ἐχρησάμην αὐτῷ. [3] ἤδη τοίνυν, ὦ βουλή, δῆλός ἐστι φθονῶν, [ὅτι τοιαύτῃ κεχρημένος συμφορᾷ τούτου βελτίων εἰμὶ πολίτης.]
καὶ γὰρ οἶμαι δεῖν, ὦ βουλή, τὰ τοῦ σώματος δυστυχήματα τοῖς τῆς ψυχῆς ἐπιτηδεύμασιν ἰᾶσθαι. [εἰ γὰρ ἐξ ἴσου τῇ συμφορᾷ καὶ τὴν διάνοιαν ἕξω] [καὶ τὸν ἄλλον βίον διάξω,] τί τούτου διοίσω;


Λεξιλόγιο
Οὐ πολλοῦ= σχήμα λιτότητας. Μεταφράζεται με το αντίθετο στον υπερθετικό βαθμό = ελαχίστου
χάριν ἔχω τινί= οφείλω ευγνωμοσύνη σε κάποιον
δίδωμι λόγον= λογοδοτώ
ἀπέχομαί τινος= απέχω από κάτι
χρῶμαι + δοτ. αφηρημένου ουσιαστικού= είμαι στην κατάσταση που δηλώνει το ουσιαστικό
ἰῶμαι= γιατρεύω, θεραπεύω
πειρώμαι = προσπαθώ
ελεώ= συμπονώ
τιμωρούμαι τινά= προσπαθώ να τιμωρήσω κάποιον


 
Άγνωστο Κείμενο 2ο
31/05/2014

[4] Περὶ μὲν οὖν τούτων τοσαῦτά μοι εἰρήσθω· ὑπὲρ ὧν δέ μοι προσήκει λέγειν, ὡς ἂν οἷόν τε διὰ βραχυτάτων ἐρῶ. φησὶ γὰρ ὁ κατήγορος οὐ δικαίως με λαμβάνειν τὸ παρὰ τῆς πόλεως ἀργύριον· καὶ γὰρ τῷ σώματι δύνασθαι καὶ οὐκ εἶναι τῶν ἀδυνάτων, καὶ τέχνην ἐπίστασθαι τοιαύτην [ὥστε καὶ ἄνευ τοῦ διδομένου τούτου ζῆν.] [5] καὶ τεκμηρίοις χρῆται τῆς μὲν τοῦ σώματος ῥώμης, ὅτι ἐπὶ τοὺς ἵππους ἀναβαίνω, τῆς δ' ἐν τῇ τέχνῃ εὐπορίας, ὅτι δύναμαι συνεῖναι δυναμένοις ἀνθρώποις ἀναλίσκειν. τὴν μὲν οὖν ἐκ τῆς τέχνης εὐπορίαν καὶ τὸν ἄλλον τὸν ἐμὸν βίον, [οἷος τυγχάνει], πάντας ὑμᾶς οἴομαι γιγνώσκειν· [6] ὅμως δὲ κἀγὼ διὰ βραχέων ἐρῶ.
ἐμοὶ γὰρ ὁ μὲν πατὴρ κατέλιπεν οὐδέν, τὴν δὲ μητέρα τελευτήσασαν πέπαυμαι τρέφων τρίτον ἔτος τουτί, παῖδες δέ μοι οὔπω εἰσὶν [οἵ με θεραπεύσουσι.] τέχνην δὲ κέκτημαι βραχέα δυναμένην ὠφελεῖν, ἣν αὐτὸς μὲν ἤδη χαλεπῶς ἐργάζομαι, τὸν διαδεξόμενον δ' αὐτὴν οὔπω δύναμαι κτήσασθαι. πρόσοδος δέ μοι οὐκ ἔστιν ἄλλη πλὴν ταύτης, ἣν ἐὰν ἀφέλησθέ με, κινδυνεύσαιμ' ἂν ὑπὸ τῇ δυσχερεστάτῃ γενέσθαι τύχῃ.